حرف هایی از ابراهیم نبوی

خلاصه: دولت تو، و نه قوه قضائیه، مسوول کشتن مردم است. رهبری فرمان تیر داد و نیروی انتظامی تحت امر تو آدمهایی را با شکنجه به شهادت رساندند. مجلس رسما اعلام کرده که فرمانده پلیس تو مسوول جنایات کهریزک است. حالا می خواهی چه شعاری بدهی؟ می خواهی به جهانیان چه بگوئی؟ می خواهی از کشتار در کجا انتقاد کنی؟ می خواهی از آزادی در کجا دفاع کنی؟ می خواهی بگویی پیرو کدام خمینی هستی که همه نورچشمی هایش را آواره و زندانی کرده ای؟ می خواهی بگویی طرفدار کدام پابرهنه ای هستی که فقیر تر و بدبخت تر نشده است؟ کدام دولت مستکبر در دو ماه گذشته بیش از دولت تو آدم کشته است؟ اسرائیل؟ آمریکا؟ سودان؟ چین؟ ذهنت را خسته نکن. هیچ دولتی و هیچ گروه جنایتکاری چنین نکرده است که شما در این دو ماه کردید.
سید ابراهیم نبوی:

آقای محمود احمدی نژاد!
می گویند در روزگار قدیم که دستگاههای ماشین حروفچینی فلزی بود، حروف م. و ل. در روسیه کمونیستی معمولا زودتر از سایر حروف سائیده می شد، علتش این بود که نوشتن واژه مارکسیسم لنینیسم(م.ل.) آنقدر رایج بود که دولت و نویسندگان و مخالفان از حروف م.ل. به جای واژه مارکسیسم لنینیسم استفاده می کردند و کثرت استعمال م.ل. باعث خرابی ماشین های تحریری می شد که دائما این واژه منحوس را تکرار می کردند. می گویم واژه منحوس و این ناشی از هیستری ضد چپ من نیست، چون من به سوسیال دموکراسی اعتقاد دارم و آنچه مرا به خشم می آورد، سویه دیکتاتوری لنینیستی است، نه سویه سوسیالیستی. مردم شوروی هرچه بدبختی می کشیدند از همین میم و لام بود، از آن فقر ملی که همه جا بود تا آن نکبت سازمان امنیت کمونیستی تا آن حزب لعنتی کمونیست شوروی تا آن ارتش سرخ لعنتی و به همین دلیل بود که میم و لام برای بخش وسیعی از مردم نفرت انگیز بود.

وقتی چهار سال قبل شروع کردم به طنزنوشتن درباره تو، دائما مجبور بودم کلمه احمدی نژاد را تکرار کنم، به همین دلیل ناخودآگاه تو را خلاصه کردم. وقتی می نوشتم ا.ن. همه می فهمیدند که منظور توئی کعبه و بتخانه بهانه است، اما در این میان برخی خرده گرفتند که چرا به او توهین می کنی؟ نوشتم کوتوله سیاسی، بعضی از دوستان خوشبین نوشتند چرا از قدش ایراد می گیری؟
بالاخره من و خوانندگان مودب به همان واژه ها قناعت کردیم و در این حد چهار سال را گذراندیم، اما حالا جالب است. همان مودب ترین ها چنان از تو خشمگین و عصبانی اند که با ا.ن. هم رضایت نمی دهند و در بهترین حالت مشنگ خطابت می کنند. سابقه ندارد این حجم صمیمانه جوک ساختن و شعارهای مفرح توهین آمیز به مثلا رئیس جمهور یک کشور که مردم در خیابان و بیابان و کوچه و داخل و خارج نثار یک مقام رسمی کنند. خودت فکر کردی که چه شده است که این ملت اینقدر از تو عصبانی و خشمگین هستند؟ فکر کرده ای چرا این مردمی که اگر یک ماشین نیروی انتظامی می دیدند، همه از ترس فرار می کردند، اینقدر عصبانی و پرانگیزه اند که حتی وقتی می دانند دستور تیر صادر شده، سه میلون نفرشان در تهران به خیابان می آیند و بعد از کشته شدن 360 نفر و زندانی شدن دو هزار نفر و کتک خوردن دهها هزار نفر از مردم کشور، حاضرند با همان انگیزه ای که در مقابل دشمنی مثل صدام حسین جنگیدند، در مقابل تو و دولت ات بایستند و تا ته دعوا بروند؟

می دانی چنین انرژی و انگیزه ای در ایران بی سابقه است؟ یک کودتای 28 مرداد شد، ساعت نه صبح کودتا کردند، یک روز بعد تمام شد. نه تعداد کشته ها به اندازه حالا بود، نه شعبان بی مخ ها و فاطمه اره هایی که طرفداران مصدق را می زدند، به اندازه شعبان بی مخ های تو و نیروی انتظامی و پلیس ضد شورش بودند. حتی کودتای رضا شاه هم یک روز با مقاومت روبرو نشد. صد تا را گرفتند و تمام شد. نه چنین بیرحمی کردند و نه مردم عین خیال شان بود. بگذار برایت بگویم که حتی در روز سی خرداد هم رجوی خائن وقتی فاز نظامی را اعلام کرد، هوادارانش یک هفته هم نتوانستند مقاومت کنند و اصلا قضیه یک موج عمیق اجتماعی نبود. تو چه کردی که این ملت حاضر نیست به هیچ قیمتی باور کند که چهار سال باید وجود تو را تحمل کند؟

آقای خامنه ای گفته بود که جنبش سبز کاریکاتور انقلاب است، به نظرم ایشان چون کسی جرات ندارد کاریکاتورشان را بکشد، مدتی است کاریکاتور ندیده، یا انقلاب را فراموش کرده یا نمی داند کاریکاتور چیست. من هر دو را خوب می شناسم، اولا که متاسفانه از مرداد 1356 که انقلابیون به سیب زمینی می گفتند " دیب دمینی" من نوزده ساله وسط خیابان های شهر ولو بودم و درگیر انقلاب و ثانیا مهم ترین کار تحقیقی زندگی ام در مورد انقلاب ایران است. باور کن اگر این انرژی که جنبش سبز علیه تو و حامیانت دارند، در مردم انقلابی سال 1357 بود، انقلابی که دی ماه 56 جدی شده بود، تا خرداد 57 کلک شاه را کنده بود. یک سال طول کشید تا ماشین این ملت به راه افتاد و وقتی راه افتاد، دیگر راه افتاده بود. شما چه می دانید انقلاب و خشم مردم چه کوفتی است؟ نه آقای خامنه ای انقلاب دیده است، نه تو. ملت هم البته اکثرا انقلاب ندیدند، وگرنه شاید اینقدر میل به نزدیک شدن به انقلاب و انقلابیگری را نداشتند. انقلاب، حاصل نادانی رهبران یک کشور است و به علت موقع نشناسی و سهل انگاری آنان رخ می دهد. و اتفاقا تو و آقای خامنه ای و سیستم امنیتی و پلیسی تان دارید تابع النعل بالنعل همان راهی را می روید که شاه رفت.

انقلاب وقتی توده ای می شود که شعارش از " زندانی سیاسی آزاد باید گردد" تبدیل می شود به " مجتبی بمیری رهبری رو نبینی" لابد فکر می کنی این شعار دست ساز است، یعنی مثلا یک گروه روشنفکر و تحلیل گر آن را ساخته اند، نه، اصلا این طور نیست. مردم خونی شده اند. مردم فرزندشان را از دست داده اند، وگرنه شعاری مثل " می کشم آنکه برادرم کشت" شعار جنبش سبز نیست، این یک واکنش عصبی و انقلابی است که توسط مردمی که جلوی چشم شان قتل صورت می گیرد داده می شود. محمود احمدی نژاد! تو از خط قرمز رد شدی. آقای خامنه ای و تو مسوول خون حداقل 360 نفری هستید که یا با گلوله و یا با شکنجه کشته شده اند. به همین دلیل است که می خواهم بگویم که بدانی سر گنده زیر لحاف است. و این قصه سر دراز دارد.

این نامه را به این امید دارم می نویسم که با جدیت بخوانی. مطمئنم می خوانی. حرفم را جدی بگیر، بیش از آنکه فکر کنی اتفاق می افتد. نامه دیگری برای مجلس و آقای لاریجانی نوشته ام، او و هاشمی هنوز یک پلی را برای خراب نشدن باقی گذاشته اند و علیرغم رفتار غیرمنطقی آقای خامنه ای خوشبختانه علی لاریجانی مجلس را و خودش را هنوز نابود نکرده است و امیدوارم حداقل برای جلوگیری از فروپاشی کامل یا انقلاب کامل که هر دو به زیان منافع ملی ماست، آن راه را برود. تو اگر عقل بخرج بدهی باید قضیه را تمام کنی و یا استعفا کنی یا در مقابل مجلس درگیر نشوی، بگذار قضیه تمام شود. این طوری می توانی یک جوری لایی رد کنی و در یک معامله آینده با گذشته جلوی ادامه خشونت را بگیری. استعفا هم کار سختی نیست، فقط تصور کن که اگر بنا باشد مردم در مقابل تو بایستند، دیوانگی بشود، یا فقط دو روز کنترل از دست برود، خاندانت برباد می رود.

من مطمئنم که تو آدم شجاعی نیستی، ممکن است قبلا فکر می کردی بلدی نقش پسر شجاع بابا را بازی کنی، ولی این مال وقتی بود که در دوره گذشته به آقای خاتمی گفته بودی، کاش شما هم بدون محافظ از خیابان های تهران رد می شدید و مردم را می دیدید، و وقتی انتخاب شدی، گفتی که با همان پژوی قدیمی ات سر کار خواهی رفت و از محافظ استفاده نخواهی کرد. در حالی که برای اولین بار یک رئیس جمهور در جمهوری اسلامی جرات نکرد فاصله کاخ ریاست جمهوری تا بهارستان را با وجود یکصد هزار نیروی پلیس و لباس شخصی و ضد شورش طی کند. دوستانت گفته اند که در گذشته هم هرگز نه یک بار جبهه رفته ای و نه در هیچ موقعیت خطرناکی قرار گرفتی. بزرگترین کربلایی که رفتی دانشگاه کلمبیا در نیویورک بود و بزرگترین جبهه ای که رفتی در سوئیس بود که مطمئنم به ماموران امنیتی آنها بیشتر اطمینان داشتی تا ماموران امنیتی خودت.

آقای احمدی نژاد!

روزی که گفتند احمدی نژاد با هلی کوپتر برای تحلیف رفته است، فهمیدم که تو دیگر حاضر نیستی خودت را در معرض خطر قرار بدهی. و اتفاقا مشکل هم از همین جا همیشه شروع می شود. افتخار بزرگ تو این بود که در منطقه سبز آمریکایی ها پیاده راه رفته ای و از تروریست ها و نیروهای آمریکایی نترسیدی، حالا پسر شجاع ما جرات ندارد در منطقه سبزی به اسم تهران با ده تا ماشین محافظ و صد هزار نیروی ضد شورش راه برود. این را بگیر و حساب چهار سال را بکن. حتما دلت را به این خوش کرده ای که این خس و خاشاک خسته می شوند و می روند و خانه می نشینند، اما، راه را اشتباه می روی. تو گربه را انداختی زیر شیروانی داغ و انتظار داری که پنجه به صورتت نکشد. در ساده ترین صورت دو هزار زندانی دست پلیس و قوه قضائیه است. تا وقتی اینها در زندان و دادگاهند، تو روی آرامش نخواهی دید، و با این صورتی که مرتضوی محاکمه می کند، فقط هشت سال دادگاه های صد نفری طول می کشد. می خواهی چه کنی؟ ول شان کنی یک مشکل داری و اگر ول شان نکنی هزار مشکل.

آقای احمدی نژاد!

تو یک پاسخ بزرگ را به همه ایرانیان و جهانیان بدهکاری، اگر واقعا مردم ایران تو را با 24 میلیون رای انتخاب کرده اند، دلیل این که مملکت دو ماه است حکومت نظامی است چیست؟ و چرا با گذشت دو ماه از انتخابات و کشته شدن 360 نفر و زندانی شدن قریب دو هزار نفر، هنوز اعتراض مردم ادامه دارد؟ چرا اگر واقعا انتخابات بدون تقلب برگزار شده، از میان هشت رئیس مجلس و هفت رئیس جمهور، فقط حداد عادل و آقای خامنه ای انتخابات را صحیح می دانند و سه رئیس جمهور سابق، نخست وزیر سابق و همه روسای شش مجلس گذشته انتخابات را مخدوش و دولت تو را نامشروع می دانند؟ چرا تمام خانواده رهبر سابق و بنیانگذار جمهوری اسلامی، تمام مراجع تقلید، بجز یکی از آنان، دولت دهم را نامشروع می دانند؟ اگر واقعا تو نماینده 24 میلیون ایرانی هستی، چرا یک تظاهرات آزاد برگزار نمی کنی و اجازه نمی دهی بدون حضور نیروی امنیتی و نیروی ضد شورش طرفداران تو و طرفداران میرحسین موسوی در همه کشور در دو مکان مجزا تظاهراتی در حمایت از کسی که به او رای داده اند، برگزار کنند؟ این چه ریاست جمهور 24 میلیونی است که جرات نمی کند به خیابان برود؟ اگر واقعا طرفداران تو فقط نیروهای ضدشورش و باتوم به دست ها و کلت به کمرهای لباس شخصی هستند، که با این وضع نمی توانی چهار سال حکومت کنی.

آقای احمدی نژاد!

حالا دیگر مردم جهان هم چهره دیگری از احمدی نژاد می شناسند، انقلابی را که می خواستی به جهان صادر کنی، با اجازه ات ما به گند کشیدیم، ایرانیانی بسیاری در سراسر جهان زندگی می کنند که تنها کلمه ای که به فارسی نوشته اند، نام میرحسین موسوی است. نسل اول و دوم و سوم مهاجرین ایرانی در سراسر جهان حالا دیگر به این افتخار می کنند که ملت ایران با شجاعت در مقابل دیکتاتوری به اسم محمود احمدی نژاد و رهبرش ایستاده اند. حالا دیگر در تمام جهان احمدی نژاد و حامیانش نه به عنوان دشمنان آمریکا و اسرائیل، بلکه به عنوان قاتلین مردم ایران شناخته می شوند. تعداد فیلمهایی که از کشتگان مظلوم ایرانی در جهان پخش شده از تصاویر بیست سال کشتگان لبنان و فلسطین هم بیشتر است. تو دیگر در هیچ کشوری که زیر سلطه نظامی و دیکتاتوری نباشد، امنیت نداری. حالا دیگر نه می توانی در نیویورک مهمانی بدهی، نه می توانی با مسلمانان هند و مالزی و اندونزی دیدار کنی، حتی آنها هم تو را به عنوان قاتل مسلمانان می شناسند. تنها دولتی که ممکن است با تو نزدیک شود، آمریکاست. تمام مسلمانان جهان لعن و نفرینت خواهند کرد. اگر طرف آمریکا نروی یک بدبختی داری و اگر با آمریکا کنار بیایی هزار بدبختی.

آقای احمدی نژاد!

سالی که در پیش رو داری سال سختی است. نه می توانی به سفر بروی، نه می توانی پا به دانشگاه بگذاری، نه می توانی به سفر استانی بروی و خودت هم می دانی که بدون نفت صد و پنجاه دلاری و بدون وجود بوش در کاخ سفید، دیگر نه می توانی پول به طرفداران نامه نویس بدهی و نه باج به حماس و حزب الله. از سوی دیگر مجلس نیز دستت را خوانده است، اگر در دولت قبلی دوازده وزیرت برکنار شد، در همین سال بزحمت بتوانی دولتی همراه پیدا کنی که بتواند رای اعتماد همین مجلس را بگیرد. بالاخره این مجلس هم وکلایش باید به میان مردم بروند. موجودات حقیر و خودفروشی مثل کوچک زاده که اگر به عنوان لباس شخصی ویژه در مجلس سایر نمایندگان را کتک نزند، فقط به درد مشاورت خودت می خورد، را کنار بگذار. کابینه تو از این مجلس هم رای اعتماد نخواهد گرفت و بعید نمی دانم که مجلس هشتم افتخار تصویب لایحه عدم کفایت سیاسی تو را از دست بدهد. اگر بنا باشد یک مصداق روشن و مشخص برای عدم کفایت سیاسی پیدا شود، توئی. دور قبل که با شکلات و شیرینی شروع کردی و با وعده نفت و سفره و مدیریت جهان آمدی، چنان شد که مردم وقتی دوره ات تمام می شد، همه جشن گرفته بودند، حالا که در دو ماه 360 کشته مخالفت های سیاسی، 160 کشته سوانح هوایی و 115 اعدام در دو ماه، فقط آغاز بهار تست، با این بهار، می خواهی زمستان را چه کنی؟

محمود خان!

دولت تو، و نه قوه قضائیه، مسوول کشتن مردم است. رهبری فرمان تیر داد و نیروی انتظامی تحت امر تو آدمهایی را با شکنجه به شهادت رساندند. مجلس رسما اعلام کرده که فرمانده پلیس تو مسوول جنایات کهریزک است. حالا می خواهی چه شعاری بدهی؟ می خواهی به جهانیان چه بگوئی؟ می خواهی از کشتار در کجا انتقاد کنی؟ می خواهی از آزادی در کجا دفاع کنی؟ می خواهی بگویی پیرو کدام خمینی هستی که همه نورچشمی هایش را آواره و زندانی کرده ای؟ می خواهی بگویی طرفدار کدام پابرهنه ای هستی که فقیر تر و بدبخت تر نشده است؟ کدام دولت مستکبر در دو ماه گذشته بیش از دولت تو آدم کشته است؟ اسرائیل؟ آمریکا؟ سودان؟ چین؟ ذهنت را خسته نکن. هیچ دولتی و هیچ گروه جنایتکاری چنین نکرده است که شما در این دو ماه کردید. ولی می دانی مساله چیست؟ بسیار تر از بسیار ایرانیانی را می شناسم که تا پیش از این فکر می کردند اگر تو بیایی از کشور بیرون خواهند آمد یا هرگز به ایران بازنخواهند گشت، اما هر روز یکی شان از من خداحافظی می کند و خبر رسیدنش به ایران را می دهد یا از ایران یکی تماس می گیرد و می گوید به هیچ رو حاضر نیست، حضورش را در این لحظه های تاریخی جنبش سبز و بزرگ ایران از دست بدهد. ایرانیان امروز نترس و شجاع و بی باک ایستاده اند تا نگذارند چهار سال دیگر از تاریخ را با حضور احمدی نژاد بنویسند.

آقای احمدی نژاد!

جوان تر که بودم پیری از پیران قوم، فلسفه تاریخ را برایم چنین می گفت که نادرشاه دو هفت سال حکومت کرد، هفت سالی را به مردم داری و مردم دوستی و هفت سالی را به جنایت و مردم کشی، به نظر می رسد هفت سال دوم نادر را آغاز کرده ای. گفتن این کلام دشوار است و دیدنش دشوارتر که مردمان کشورم در ترس و وحشت روزگار می گذرانند و جز تن شان هیچ سلاحی برای جنگیدن ندارند، اما این وضعی است که تو و آقای خامنه ای انتخاب کردید. تو حاضر نشدی بپذیری که مردم تو را نمی خواهند، و رهبر نظام حاضر نشد بپذیرد که رئیس جمهوری که مردم می خواهند، و او نمی خواهد، بر صندلی قدرت بنشیند. فاجعه همیشه از همین جا آغاز می شود.

محمود!

تو یک راه برای بازگشت داری. هنوز این راه بسته نیست. کسی نمی تواند تو را مجبور کند که رئیس جمهور باشی. از میان شورش و کشتار، یا فروپاشی حکومت، که سرنوشت محتوم وضع کنونی است، راه سومی را انتخاب کن. این راه به صلاح همه است، اگر تا یک ماه قبل فکر می کردی با کشته شدن بیست نفر و زندانی شدن پنجاه نفر و اعدام ده نفر همه چیز تمام می شود و چهار سال دیگر می توانی به بازی کودکانه ات ادامه دهی، حالا دیگر آن سبو بشکسته و آن پیمانه ریخته است. کشته ها بسیار شدند و مردم ناآرام تر. مردم خشمگین تر و پر انگیزه ترند، راستش را بخواهی هیچ راهی برای بازگشت و تعادل باقی نگذاشتی و کسی که بحران می سازد، عاقبت در همان بحران می سوزد.

واقعا چه ارزشی دارد که یک دولت دیکتاتور را اداره کنی؟ چه منزلتی دارد که مردم تصویر یک جنایتکار از تو داشته باشند؟ اگر فکر می کنی که این دولت به دولت امام زمان وصل می شود، اشتباه می کنی، لابد مراجع تقلید بهتر از تو می دانند آقای تو و آنها کی ظهور می کند. یادت نرود که جای هیچ افتخار و بزرگی برای خودت باقی نگذاشتی، نبودی، بی دلیل به جایی آمدی که بزرگتر از خودت بود و حالا می توانی بروی و ننگ بزرگتری را با یک انتخاب بهتر از بین ببری. نمی خواهم تصور کنم که تو در فاصله ای کوتاه با نابودی خودت و یک کشور و کشته شدن مردمی بسیار، نیاز به یک مشورت نداشته باشی. سالی دیگر خواهد رسید و همه ما این روزها را چون خاطره و خطری غریب خواهیم دید و تو بی هیچ افتخار و خدمتی خواهی رفت. هنوز یک راه باقی است. انتخابش کن.

نوزدهم مرداد 1388

-- بهار مي آيد، پشت تاريك ترين دريچه ي شهر، خورشيد تو را مي خواند كه هيچ ميله ي زنداني به قد قامت خورشيد نخواهد رسيدبراي تو تا رهايي مي رويم چرا كه آزادي بدون تو ترجمان برده گي است.مي دانيم مي آيي ، بر قرار باش كه قرارمان از پايداري توستاندکی صبر

Hypothesizing on the Iran-Russia-U.S. Triangle

By George Friedman




A Net Assessment Re-examined
At STRATFOR, we proceed with what we call a “net assessment,” a broad model intended to explain the behavior of all players in a game. Our net assessment of Iran had the following three components:
Despite the rhetoric, the Iranian nuclear program was far from producing a deliverable weapon, although a test explosion within a few years was a distinct possibility.
Iran essentially was isolated in the international community, with major powers’ feelings toward Tehran ranging from hostile to indifferent. Again, rhetoric aside, this led Iran to a cautious foreign policy designed to avoid triggering hostility.
Russia was the most likely supporter of Iran, but Moscow would avoid becoming overly involved out of fears of the U.S. reaction, of uniting a fractious Europe with the United States and of being drawn into a literally explosive situation. The Russians, we felt, would fish in troubled waters, but would not change the regional calculus.
This view — in short, that Iran was contained — remained our view for about three years. It served us well in predicting, for example, that neither the United States nor Israel would strike Iran, and that the Russians would not transfer strategically significant weapons to Iran.
A net assessment is a hypothesis that must be continually tested against intelligence, however. The “Death to Russia” chant could not be ignored, nor could Ahmadinejad’s trip to Moscow.
As we probed deeper, we found that Iran was swirling with rumors concerning Moscow’s relationship with both Ahmadinejad and Ayatollah Ali Khamenei. Little could be drawn from the rumors. Iran today is a hothouse for growing rumors, and all our searches ended in dead ends. But then, if Ahmadinejad and Khamenei were engaging the Russians in this atmosphere, we would expect rumors and dead ends.
Interestingly, the rumors were consistent that Ahmadinejad and Khamenei wanted a closer relationship to Russia, but diverged on the Russian response. Some said the Russians already had assisted the Iranians by providing intelligence ranging from Israeli networks in Lebanon to details of U.S. and British plans to destabilize Iran through a “Green Revolution” like the color revolutions that had ripped through the former Soviet Union (FSU).
Equally interesting were our Russian sources’ responses. Normally, they are happy to talk, if only to try to mislead us. (Our Russian sources are nothing if not voluble.) But when approached about Moscow’s thinking on Iran, they went silent; this silence stood out. Normally, our sources would happily speculate — but on this subject, there was no speculation. And the disciplined silence was universal. This indicated that those who didn’t know didn’t want to touch the subject, and that those who did know were keeping secrets. None of this proved anything, but taken together, it caused us to put our net assessment for Iran on hold. We could no longer take any theory for granted.
All of the foregoing must be considered in the context of the current geopolitical system. And that is a matter of understanding what is in plain sight.
Potential Russian Responses to Washington
The U.S.-Russian summit that took place after the Iranian elections did not go well. U.S. President Barack Obama’s attempt to divide Russian President Dmitri Medvedev and Russian Prime Minister Putin did not bear fruit. The Russians were far more interested in whether Obama would change the FSU policy of former U.S. President George W. Bush. At the very least, the Russians wanted the Americans to stop supporting Ukraine’s and Georgia’s pro-Western tendencies.
But not only did Obama stick with the Bush policy, he dispatched U.S. Vice President Joe Biden to visit Ukraine and Georgia to drive home the continuity. This was followed by Biden’s interview with The Wall Street Journal, in which he essentially said the United States does not have to worry about Russia in the long run because Russia’s economic and demographic problems will undermine its power. Biden’s statements were completely consistent with the decision to send him to Georgia and Ukraine, so the Obama administration’s attempts to back away from the statement were not convincing. Certainly, the Russians were not convinced. The only conclusion the Russians could draw was that the United States regards them as a geopolitical cripple of little consequence.
If the Russians allow the Americans to poach in what Moscow regards as its sphere of influence without responding, the Russian position throughout the FSU would begin to unravel — the precise outcome the Americans hope for. So Moscow took two steps. First, Moscow heated up the military situation near Georgia on the anniversary of the first war, shifting its posture and rhetoric and causing the Georgians to warn of impending conflict. Second, Moscow increased its strategic assertiveness, escalating the tempo of Russian air operations near the United Kingdom and Alaska, and more important, deploying two Akula-class hunter-killer submarines along the East Coast of the United States. The latter is interesting, but ultimately unimportant. Increased tensions in Georgia are indeed significant, however, since the Russians have decisive power in that arena — and can act if they wish against the country, one Biden just visited to express American support.
But even a Russian move against Georgia would not be decisive. The Americans have stated that Russia is not a country to be taken seriously, and that Washington will therefore continue to disregard Russian interests in the FSU. In other words, the Americans were threatening fundamental Russian interests. The Russians must respond, or by default, they would be accepting the American analysis of the situation — and by extension, so would the rest of the world. Obama had backed the Russians into a corner.
When we look at the geopolitical chessboard, there are two places where the Russians could really hurt the Americans.
One is Germany. If Moscow could leverage Germany out of the Western alliance, this would be a geopolitical shift of the first order. Moscow has leverage with Berlin, as the Germans depend on Russian natural gas, and the two have recently been working on linking their economies even further. Moreover, the Germans are as uneasy with Obama as they were with Bush. German and American interests no longer mesh neatly. The Russians have been courting the Germans, but a strategic shift in Germany’s position is simply not likely in any time frame that matters to the Russians at this juncture — though the leaders of the two countries are meeting once again this week in Sochi, Russia, their second meeting in as many months.
The second point where the Russians could hurt the Americans is in Iran. An isolated Iran is not a concern. An Iran with a strong relationship to Russia is a very different matter. Not only would sanctions be rendered completely meaningless, but Iran could pose profound strategic problems for the United States, potentially closing off airstrike options on Iranian nuclear facilities.
The Strait of Hormuz: Iran’s Real Nuclear Option
The real nuclear option for Iran does not involve nuclear weapons. It would involve mining the Strait of Hormuz and the narrow navigational channels that make up the Persian Gulf. During the 1980s, when Iran and Iraq were at war, both sides attacked oil tankers in the Persian Gulf. This raised havoc on oil prices and insurance rates.
If the Iranians were to successfully mine these waters, the disruption to 40 percent of the world’s oil flow would be immediate and dramatic. The nastiest part of the equation would be that in mine warfare, it is very hard to know when all the mines have been cleared. It is the risk, not the explosions, which causes insurance companies to withdraw insurance on vastly expensive tankers and their loads. It is insurance that allows the oil to flow.
Just how many mines Iran might lay before being detected and bringing an American military response could vary by a great deal, but there is certainly the chance that Iran could lay a significant number of mines, including more modern influence mines that can take longer to clear. The estimates and calculations of minesweepers — much less of the insurers — would depend on a number of factors not available to us here. But there is the possibility that the strait could be effectively closed to supertankers for a considerable period. The effect on oil prices would be severe; it is not difficult to imagine this aborting the global recovery.
Iran would not want this outcome. Tehran, too, would be greatly affected by the economic fallout (while Iran is a net exporter of crude, it is a net importer of gasoline), and the mining would drive the Europeans and Americans together. The economic and military consequences of this would be severe. But it is this threat that has given pause to American and Israeli military planners gaming out scenarios to bomb Iranian nuclear facilities. There are thousands of small watercraft along Iran’s coast, and Iran’s response to such raids might well be to use these vessels to strew mines in the Persian Gulf — or for swarming and perhaps even suicide attacks.
Notably, any decision to attack Iran’s nuclear facilities would have to be preceded by (among other things) an attempt to neutralize Iran’s mine-laying capability — along with its many anti-ship missile batteries — in the Persian Gulf. The sequence is fixed, since the moment the nuclear sites are bombed, it would have to be assumed that the minelayers would go to work, and they would work as quickly as they could. Were anything else attacked first, taking out the Iranian mine capability would be difficult, as Iran’s naval assets would scatter and lay mines wherever and however they could — including by swarms of speedboats capable of carrying a mine or two apiece and almost impossible to engage with airpower. This, incidentally, is a leading reason why Israel cannot unilaterally attack Iran’s nuclear facilities. They would be held responsible for a potentially disastrous oil shortage. Only the Americans have the resources to even consider dealing with the potential Iranian response, because only the Americans have the possibility of keeping Persian Gulf shipping open once the shooting starts. It also indicates that an attack on Iran’s nuclear facilities would be much more complex than a sudden strike completed in one day.
The United States cannot permit the Iranians to lay the mines. The Iranians in turn cannot permit the United States to destroy their mine-laying capability. This is the balance of power that limits both sides. If Iran were to act, the U.S. response would be severe. If the United States moves to neutralize Iran, the Iranians would have to push the mines out fast. For both sides, the risks of threatening the fundamental interests of the other side are too high. Both Iran and the United States have worked to avoid this real “nuclear” option.
The Russian Existential Counter
The Russians see themselves facing an existential threat from the Americans. Whether Washington agrees with Biden or not, this is the stated American view of Russia, and by itself it poses an existential threat to Russia. The Russians need an existential counterthreat — and for the United States, that threat relates to oil. If the Russians could seriously threaten the supply of oil through the Strait of Hormuz, the United States would lose its relatively risk-free position in the FSU.
It follows from this that strengthening Iran’s ability to threaten the flow of oil, while retaining a degree of Russian control over Iran’s ability to pull the trigger, would give Russia the counter it needs to American actions in the FSU. The transfer of more advanced mines and mining systems to Iran — such as mines that can be planted now and activated remotely (though most such mines can only lay, planted and unarmed, for a limited period) to more discriminating and difficult-to-sweep types of mines — would create a situation the Americans could neither suppress nor live with. As long as the Russians could maintain covert control of the trigger, Moscow could place the United States, and the West’s economies, in check.
Significantly, while this would wreak havoc on Persian Gulf producers and global oil consumers at a time when they are highly vulnerable to economic fluctuations, a spike in the price of oil would not hurt Russia. On the contrary, Russia is an energy exporter, making it one of the few winners under this scenario. That means the Russians can afford much greater risks in this game.
We do not know that the Russians have all this in mind. This is speculation, not a net assessment. We note that if Russo-Iranian contacts are real, they would have begun well before the Iranian elections and the summit. But the American view on Russia is not new and was no secret. Therefore, the Russians could have been preparing their counter for a while.
We also do not know that the Iranians support this Russian move. Iranian distrust of Russia runs deep, and so far only the faction supporting Ahmadinejad appears to be playing this game. But the more the United States endorses what it calls Iranian reformists, and supports Rafsanjani’s position, the more Ahmadinejad needs the Russian counter. And whatever hesitations the Russians might have had in moving closer to the Iranians, recent events have clearly created a sense in Moscow of being under attack. The Russians think politically. The Russians play chess, and the U.S. move to create pressure in the FSU must be countered somewhere.
In intelligence, you must take bits and pieces and analyze them in the context of the pressures and constraints the various actors face. You know what you don’t know, but you still must build a picture of the world based on incomplete data. At a certain point, you become confident in your intelligence and analysis and you lock it into what STRATFOR calls its net assessment. We have not arrived at a new net assessment by any means. Endless facts could overthrow our hypothesis. But at a certain point, on important matters we feel compelled to reveal our hypothesis not because we are convinced, but simply because it is sufficiently plausible to us — and the situation sufficiently important — that we feel we should share it with the appropriate caveats. In this case, the stakes are very high, and the hypothesis sufficiently plausible that it is worth sharing.
The geopolitical chessboard is shifting, though many of the pieces are invisible. The end may look very different than this, but if it winds up looking this way, it is certainly worth noting.

صادق هدایت